به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آسوشیتدپرس، در سالهای نه چندان دور، اگر دانشجوی زنی تصمیم میگرفت زندگی و آثار ارنست همینگوی را موضوع پژوهش خود قرار دهد، با واکنشهای عجیبی روبهرو میشد. هیلاری کی. جاستیس، از پژوهشگران ارشد کتابخانه کندی، به یاد میآورد که حدود سه دهه پیش به او گفته بودند مطالعه درباره همینگوی به منزله «خودکشی حرفهای» است و مرتب از او میپرسیدند: «چگونه به عنوان یک زن، مطالعه همینگوی را توجیه میکنی؟»
اما با گذشت بیش از شش دهه از مرگ نویسنده «پیرمرد و دریا»، فضا به کلی دگرگون شده است. امسال مصادف با صدمین سالگرد انتشار رمان جریانساز «خورشید همچنان میدمد» (۱۹۲۶) است؛ کتابی که روایتگر سرگردانی مهاجران در اروپای پس از جنگ جهانی اول بود و اصطلاح معروف «نسل گمشده» را جاودانه کرد. امروز دیگر از آن نگاههای کلیشهای به نویسنده آثار خبری نیست. دانشجوهایی که تازه به دانشگاه میآیند، پیش از آنکه تحتتثیر افسانه مرد ماجراجو، الکلی و زنباره قرار گیرند، با خود متن و اصالت اثر روبهرو میشوند.
نکته جالب توجه در این میان، تغییر چهره رهبران دنیای همینگویپژوهی است. برخلاف تصور عمومی از فضای مردانه آثار این نویسنده، امروزه مهمترین کرسیها و پروژههای علمی مرتبط با او در اختیار زنان برجستهای چون ساندرا اسپانیر (سرویراستار پروژه نامههای همینگوی)، دبرا مادلموگ و سوزان دل جیزو است. این پژوهشگران با خوانشهای دقیقتر، چهره زنانی چون «لیدی برت اشلی» (شخصیت اصلی رمان خورشید همچنان میدمد) را از یک زن اغواگر کلیشهای به شخصیتی پیچیده و چندبعدی ارتقا دادهاند.
برندن همینگوی، نوه این نویسنده بزرگ، با اشاره به بار سنگین نام خانوادگیاش در دهههای گذشته میگوید برای نسل جدید، این حاشیهها رنگ باخته و کتابها به تنهایی قضاوت میشوند. «خورشید همچنان میدمد» شاید امروز رکورد فروش غولآسایی مثل «گتسبی بزرگ» را نداشته باشد، اما همچنان با فروش دهها هزار نسخه در سال، جذابیت خود را حفظ کرده است.
همینگوی زمانی شجاعت را «وقار در زیر فشار» تعریف کرده بود؛ و حالا به نظر میرسد آثار او نیز پس از گذشت یک قرن، با تکیه بر نگاه روشن پژوهشگران جدید، توانستهاند با وقار از زیر بار سنگین حاشیههای پیرامونی خود عبور کنند.